„wnny starzec — zapisywali najwierniejsi — wczoraj znów się odgrażał, że wszystko podpali..."
— a przy tym — w dniu pogrzebu — uczucie, że zmniejszyła się skala i zakończył się okres, że ubył nie tylko ciężar, ale i punkt ciężkości. — Zobaczy pan — rzekł stary Ąski, gdy laweta z trumną minęła róg Ordynackiej — teraz będą rządzić kieszonkowcy.
— nagłe dotknięcie lęku przed rakiem, świadomość wzrastającego prawdopodobieństwa i idiotyczne przekonanie w środku, że nie o mnie w tym chodzi, najgłupsze, najżałośniejsze z uczuć.
— jestem na oku tak jak wszyscy, tu nie ma bezpiecznych, dotychczas nie wykryto zasady wyboru ani typowych wskazań.
— wspomnienie pogawędki z dr S. w Klarysewie; o pewnych domysłach medycyny najnowszej że predyspozycje kształtują się w okresie embrionalnym. Więc co, wszystko od początku zadecydowane również w moim wypadku Albo on już we mnie pełznie, albo się nigdy nie zalęgnie. Jakiś odcień ulgi, że nic nie poradzę, klamka zapadła.
— ale tę nazwę trzeba zastąpić inną, bo w tej jest sadystyczna obrazowość i wulgarne okrucieństwo. Tak jak kiedyś w suchotach. Po co się straszyć takimi nazwami Czy nie lepiej by brzmiało schorzenie R Schorzenie R i bomba H
— a niektórzy tak ładnie dojrzewają. Właściwie nie widać zmian, tylko jakby dobitniejsze podkreślenie dawnego wyglądu. No, ale inni, miły Boże... choćby ten naprzeciw tablicy, w pierwszej ławce, co tak ładnie rysował, taki był młodziutki kartofelek o delikatnej skórce, cały różowy i krągły, ślicznie utoczony — co się z nim porobiło! Tu spęczniał i skulfoniał, tam się zapadł, tu zsiniał, gdzieś go wzdęło, a gdzie indziej mu narosło. Inżyniergeolog. Niby ten sam kartofel, tylko stary, zimowy, tragikartofla. Niektórzy mężczyźni w pewnym wieku umieją się przyrządzać na bielutkie puree — ale nie on, on się napiera łypiąc spod swoich gul, wodnisty, niestrawny —“(9)