„Tylko w 1945 r. bandy dokonały blisko 7 tys. napadów zbrojnych i zamordowały 7,4 tys. osób. W tej sytuacji trzeba było wprowadzić w kraju ład i porządek publiczny. W walkach z bandami zbrojnymi uczestniczyły jednostki wojskowe. Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Wojska Ochrony Pogranicza, oddziały Milicji Obywatelskiej i grupy samoobrony przekształcone następnie w Ochotniczą Rezerwę Milicji Obywatelskiej.
Największe nasilenie walk z bandami, tzw. Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA) przypada na 1947 r., kiedy to po śmierci gen. Karola Świerczewskiego na tereny południowowschodnie (najbardziej zagrożone działalnością nacjonalistów ukraińskich) skierowano specjalnie utworzoną Grupę Operacyjną „Wisła". Głównym jej zadaniem była likwidacja ukraińskiego podziemia zbrojnego. W wyniku akcji Grupy Operacyjnej „Wisła" w ciągu trzech miesięcy podstawowe siły UPA zostały rozbite.
Przez pierwsze trzy lata od zakończenia II wojny światowej Polska koncentrowała swój wysiłek na umacnianiu ludowego państwa oraz na odbudowie gospodarki. W 1948 r. ruch robotniczy został zjednoczony powstała Polska Zjednoczona Partia Robotnicza. Osiągnięto też w tym okresie przedwojen“(2)