„Nie ma żadnego pana Pluskc — myślała Nina Carmichael — i nie m też dobrego dnia, zanim się człowiek nie napił kawy. a co do wody, to ona, Bogu dzięki, temperaturę stygnących na blaszce ciasteczek. Gch, jakże nienawidzę tego korowodu dziewcząt! Podskakiwała jednakże raźno w samym jego środku. To ruina dla lasu — dodawała w myślach Nina.
— Chlup do wody dla urody! — śpiewały dziewczętawa harcerz ukryty w przybrzeżnych krzakach, patrzał na nie z pogardą.
— Uwaga na komary — ostrzegały się wzajemnie, raczej retorycznie, gdyż ostrzeżenia takie nie miały żadnego sensu. Zrzucały z siebie luźne szlafroczki, które na trawie upodabniały się do płatków gigantycznego kwiatu rzuconego na brzeg, a obnażając ciała narażały się na tysiące drobnych, złośliwych ukąszeń. Sierotki ściągały swoje nędzne sukienczyny przez głowę i jeszcze w haleczkach zaczynały krzątać się wśród drzew, i posłuszne swojej energicznej przewodniczce wieszać je na gałęziach cedrów. Robiły wrażenie ptaszków, pospiesznie wijących sobie gniazdka. Sierota imieniem Easter grała pierwsze skrzypce Podała teraz koleżance sukienkę przewróconą na lewą stronę, a ta, bez słowa, odwróciła ją i zawiesiła na gałęzi, po czym, złożywszy małe dłonie, spokojnie stanęła w oczekiwaniu na nowe zadania,“(7)