„Na pierwszym postoju trzeba było z powodu braku benzyny spalić większość samochodów i prawie wszystkie czołgi. Patrzyłem na poorany pociskami pancerz mojego czołgu. W paru miejscach widniały głębokie ślady, jakby łyżką wybierano pancerną blachę. Efekt trafień pocisków przeciwpancernych. Szczęśliwie nic zdołały przebić kutolanych blach. I w duchu musiałem przyznać, że mimo rozlicznych mankamentów technicznych można mieć jednak sympatię do nie lubianego czołgu R35. Z wielkim żalem podpalałem podłożone pod silnik kłęby naoliwionych szmat, niepewny, kiedy dane mi będzie znaleźć się w wieży jakiegokolwiek pojazdu pancernego.
Siedemnastego czerwca po południu dotarliśmy do kompleksu leśnego koło Moloy. Sytuacja nie do pozazdroszczenia. Od paru godzin wiemy już, że marszałek Petain, jako premier nowego rządu, zwrócił się do Hitlera z prośbą o rozejm i nie czekając nawet na odpowiedź wygłosił przez radio apel, aby wojsko francuskie zaprzestało walki, składając jednocześnie broń w ręce Niemców.
A więc to koniec! Pora zniszczyć resztki sprzętu oraz broni ciężkiej. Nikt z nas przecież nie miał zamiaru oddać jej okupantowi ani też iść do niewoli. Tak oto na leśnych polankach rozpoczął się ostatni akt francuskiej tragedii brygady. Prawdziwe podzwonne dla niej wśród płonącego sprzętu i wybuchającej w pojazdach amunicji. Pozostały nam jedynie pistolety.“(4)