„Człowiek ze stali zatrzymał się.
—Niech pani mówi. Co się pani zdawało — Ze pana znam — wyrwało się Norze.
— Pani Mnie
Straszny ciężar legł nagle na ramionach Harryego. Ciężar ten przygniatał go i jedynie napinając swoje stalowe muskuły, Harry trzymał się prosto. Dopiero teraz odczuł oddziaływanie swego stalowego ciała na żywy, ludzki mózg. To nienawistne ciało dusiło go. To, co było w nim żywego, ludzkiego, wciśnięto w stalowe więzy, wciśnięto na zawsze. A z wnętrza, z samej głębi wyrywało się na zewnątrz coś odległego i równocześnie bliskiego. Był to ból prawie fizyczny.
Nora spostrzegła zmieszanie Harryego. Nie decydując się na kontynuowanie rozmowy, milczała. Zza zakrętu jasno błysnęła latarnia. Długie cienie padły od ich nóg w głąb alei. Spojrzawszy na ziemię, Nora nie mogła ukryć zdziwienia.
— Jaki pan pozostawia głęboki ślad, Harry... — wskazała na piasek.
Człowiek ze stali milcząc patrzył na ślady swoich nóg.
— Ciężko mi chodzić po ziemi — powiedział wreszcie.
— Mój Boże, już pan musi iśćl Profesor nie będzie wiedział, co się z panem stało I — wykrzyknęła Nora spojrzawszy na zegarek.
Wyciągnęła rękę na pożegnanie, ale Harry jej nie ujął. Skłonił się, odwrócił i ruszył przed siebie.“(10)