„Carty roześmiał się
— Dla mnie... niesłusznie, ale przecież was nie przekonam.
To powiedziawszy odwrócił się do nich plecami.
— Chodźmy do ogniska — zakończył śledzwo Samuel. — Pewnie jesteście głodni, bo ja tak. t
Kiedy już zaspokoili głód i zapalono fajki, Flanagan zagadnął Samuela
— Po co pan zwrócił .mu pieniądze
— A cóż z nimi miałem począć — zdziwił się Heart.
— To nie są jego pieniądze.
— A czyje
— Komuś ukradł.
— Trzeba by tego dowieść. Jeśli to nawet nie są jego pieniądze, nie są też ani wasze, ani nasze. Sprawę mógłby rozstrzygnąć sąd, ale gdzież tu sąd
— Właśnie! — podchwycił Harry Flanagan. — Nie ma szeryfa, nie ma sędziego, nie ma ławy przysięgłych. Co w takim wypadku należy czynić
— Odstawić oskarżonego tam, gdzie jest sędzia — wtrącił się Karol.
— Co Wlec się z tym oszustem aż do Laramie A jaka gwarancja, że nie ucieknie
— Najlepszą gwarancją dobre oczy i mocny postronek.
— Wszystko to może zawieść. Proponuję coś innego jesteśmy na prerii, są poszkodowani, są świadkowie i jest oskarżony. Cóż nam przeszkadza osądzić przestępcę na miejscu
— Sąd lyncha — zagadnął Karol.
— A cóż by innego Stary zwyczaj i dobry.
A MM,
— Że stary, to prawda, ale czy dobry Poczucie sprawiedliwości wymaga — powiedział z naciskiem Karol — aby poszkodowani nie sądzili oskarżonego, a spośród nie poszkodowanych jestem tylko ja jeden. Więc jakże tu wyrokować“(11)