„— Proszę powiedzieć, że ja tylko na chwileczkę. To bardzo ważne — rzekła Jagusia.
Niewiasta znów popatrzyła w sufit. Po czym posłuszna gestowi jej palca majorowa weszła do dużej, pomalowanej na błękitno bawialni — jeżeli w ogóle, nie obrażając niczyich uszu, można nazwać któreś z pomieszczeń plebanii tak lekkomyślnym mianem. Rzucała się tam w oczy przede wszystkim podłoga, do tego stopnia lśniąca, że wyglądała niczym żółte lustro. Tylko w klasztorach oraz w szpitalach obsługiwanych przez siostry zakonne podłoga umie być tak nieludzko czysta i odzwierciedlać wszelkie ruchy grzesznika. Majorowa przystanęła, otoczona rupieciarnią meblarską lichymi fotelikami i kanapkami przyodzianymi przeważnie w białe pokrowce, a wyglądającymi jak kwintesencja złego smaku. Na wyhaftowanych pokrowcach widniały olbrzymie bratki, a w około nich przeróżne floresy. Imponujących rozmiarów oleodruk, zajmując ćwierć ściany, wisiał naprzeciw majorowej i krzycząc jarmarcznymi kolorami wyobrażał Chrystusa w błękitach i bieli, siedzącego na przedzie łódki wypełnionej uczniami (w szkarłatach i seledynach), łódka podpływała do brzegu, na którym wystawał tłum niemniej barwnie ubranych rybaków. Wzniesiona ręka Jezusa robiła znak krzyża, a nad nią zastygł biały Gołąb. Jarmarczność oleodruku nawet zraziła Jagusię, jakoże uważając siebie za inteligentkę, uważała że Pan Bóg żyć może tylko w prawdziwej sztuce, nie zaś w dziełach bohomazów, powielanych fabrycznie. Mimo że ksiądz Siakowski na tej plebanii był gościem, oleodruk rzucał cień i na niego — toteż majorowa zmartwiła się, a nawet zniechęciła z całym prawdopodobieństwem miała do czynienia z nader pospolitym okazem osoby duchownej, co z powodu pospolitości i złego smaku nie potrafi zrozumieć powodów, dla których tu przyszła. Wtem Jagusia odwróciła się.“(5)