„— A więc, znakomicie! Cieszę się, że królowa podziela mój pogląd. Wiedziałem zresztą, że potrafię cię skłonić do tego.
— Wasza Królewska Mość widzi, że nie wymagało to zbyt wiele zachodu, gdyż moja decyzja zapadła niezależnie od jego wpływu.
— Świadczy to o tym, że królowa jest osobą prawie rozsądną, a będzie nią w zupełności, gdy zechce jeszcze przyjąć ode mnie parę spostrzeżeń.
— Ale skoro mamy ten sam pogląd na sprawy, sądzę, że te spostrzeżenia są już zbyteczne.
— O, bądź spokojna. Nie mam najmniejszego zamiaru rozpoczynać sporów. Wiesz przecież dobrze, że nie znoszę ich, podobnie jak ty. Będzie to raczej rozmowa. Czy nie masz ochoty od czasu do czasu porozmawiać ze mną o sprawach dotyczących Francji, tak jak to czyni para wzorowych małżonków naradzając się w sprawach, które dotyczą ich gospodarstwa
Ostatnie słowa były wypowiedziane z ogromną dobr dusznością, cechującą Ludwika XVI w jego życiu codziennym.
— Gotowa jestem do tego w każdej chwili, ale czy obecna nadaje się do tego
— Sądzę, że tak. Pragniesz, by nie rozpoczynać żadnej akcji nieprzyjacielskiej. Zdaje się, że tak się wyraziłaś
— Tak.
— Ale nie wyjaśniłaś mi przyczyny twojej decyzji.
— Nie pytano mnie o nią4
— A więc zapytuję teraz.“(12)